Artikelen

Urantia boek
21 november 2020 

De man/vrouw disbalans in relaties

De man/vrouw disbalans in relaties

Door Caroline Mijnhout, augustus 2020

De relatiecrisis

De coronacrisis leidt naar mijn idee, net als iedere crisis, tot een diepe relatiecrisis met een uitwerking op drie niveaus. Het eerste niveau betreft de relatie die we hebben met onszelf. Iedereen heeft zowel een mannelijke als een vrouwelijke kant. Onze innerlijke man en innerlijke vrouw hebben een relatie met elkaar die grotendeels wordt gevormd door onze opvoeding, belangrijke levensbepalende gebeurtenissen en genetische overdracht. Deze innerlijke relatie bepaalt de manier waarop we relaties aangaan met anderen: onze naaste familieleden, liefdespartners, vrienden, kennissen, collega’s en andere mensen.

Dit betreft het tweede niveau. Wanneer we van onszelf houden, kunnen we deze liefde ook met anderen delen. Wanneer we een gebrek hebben aan zelfliefde, zullen we andere mensen beoordelen aan de hand van ons beperkte zelfbeeld. Dit uit zich in relaties die zijn gebaseerd op voorwaardelijke liefde en wantrouwen. Dit komt omdat we diep van binnen onszelf niet liefhebben en onszelf wantrouwen. Onze innerlijke man en vrouw werken in dat geval niet goed samen. De manier waarop we onszelf, de mensen om ons heen en de maatschappij waarin we leven waarnemen, weerspiegelt vervolgens weer de manier waarop we ons Godsbeeld en ons beeld van de kosmos vormen.

Dit is het derde niveau. Wanneer we leven in een stabiele samenleving met liefdevolle relaties voelen we ons veilig en zijn we in staat ons Godsbeeld te verheffen. Maar wanneer we ontwrichting, oorlog of andere crises meemaken, triggert dit ons dierlijk beschermingsmechanisme en maken hogere geestelijke waarden, onvoorwaardelijke liefde en altruïsme plaats voor zelfzucht, eigenbelang en de strijd om te overleven. Dit geloof in strijd en schaarste leidt op grote schaal tot ongelijkheid en een bestuurlijk en economisch systeem dat is gericht op macht en overheersing.

De coronacrisis die we nu ervaren heeft voor veel mensen negatieve gevolgen. De crisis leidt bijvoorbeeld tot angst voor de fysieke gezondheid of onzekerheid over de financiële situatie. De beperkende maatregelen leiden tot spanningen in relaties en eenzaamheid onder bepaalde groepen mensen. Zekerheden en vanzelfsprekendheden vallen weg. De ongelijkheid in ons bestuurlijk en economisch systeem komt helder aan het licht. Mensen worden teruggeworpen op zichzelf.

Maar hoe is dit zelf van de meeste mensen er eigenlijk aan toe? Kunnen we ondanks moeilijke omstandigheden staande blijven in geloof en vertrouwen? Kunnen we goedheid, waarheid en schoonheid blijven zien in een ogenschijnlijk steeds lelijker wordende wereld? Blijven we onszelf, onze medemens en God respecteren, waarderen en liefhebben? Wanneer we dit, in versterkte mate door toedoen van omstandigheden, niet meer kunnen, verkeren we in een diepe relatiecrisis met onszelf, onze naasten en God.

De man/vrouw disbalans

De relatie met onszelf ligt aan de basis van al onze relaties en vormt daarmee de kern van het probleem, maar daarmee dus ook van de oplossing. Wanneer we in een innerlijke relatiecrisis verkeren, hebben we een diepe innerlijke disbalans tussen onze mannelijke en vrouwelijke kant, of ook wel onze mentale en emotionele kant. Om geestelijk te kunnen groeien is innerlijke evenwichtigheid noodzakelijk. Het is belangrijk dat we respect en waardering hebben voor beide kanten in onszelf, anders kunnen we geen evenwichtige relaties aangaan met anderen. Beide geslachten hebben mentale en emotionele kwaliteiten in zich, maar ervaren ook hun schaduwwerking.

Mentaal gezien is het nodig dat we positief en constructief kunnen denken, het geestelijk perspectief, ondanks moeilijkheden, hoog kunnen houden en met kracht en zelfvertrouwen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor al onze acties. Emotioneel gezien is het nodig dat we innerlijke vrede en harmonie kunnen ervaren, lijden kunnen verzachten en negatieve emoties en weerstand kunnen transformeren door liefde en compassie voor onszelf en onze naasten op te brengen, onszelf en elkaar rijkelijk te vergeven, situaties te accepteren en los te laten en te oefenen in onvoorwaardelijk vertrouwen. Dit is een hele uitdaging.

‘Er bestaat een diepe kloof tussen het menselijke en het goddelijke, tussen de mens en God. De mensengeslachten op Urantia zijn in zo hoge mate elektrisch en chemisch gereguleerd, zij lijken in hun algemene gedrag zozeer op de dieren, zij zijn zo emotioneel in hun alledaagse reacties, dat het voor de Mentoren buitengewoon moeilijk wordt hen te leiden en richting te geven. Het ontbreekt u zozeer aan moedige beslissingen en toegewijde medewerking, dat uw inwonende Richters het welhaast onmogelijk vinden rechtstreeks met uw menselijke bewustzijn te communiceren’. (110:4)

Onze innerlijke man dient daadkrachtige en heldere beslissingen te kunnen nemen op basis van hogere geestelijke waarden. Onze innerlijke vrouw dient zich vanuit haar diepe hartsverlangen, vreugde en intuïtie af te kunnen stemmen op het goddelijke zodat zij in iedere situatie en in ieder mens het goede naar boven weet te halen en feilloos haar weg naar God weet. Wanneer we dit innerlijk huwelijk tussen wilskracht en passievolle overgave in onze innerlijke relatie voor elkaar krijgen, kunnen we de innerlijke leiding van onze Richter beter volgen.

‘Aan een bewustzijn dat volmaakt in evenwicht is, dat huist in een lichaam met gezonde gewoonten, gestabiliseerde neurale energieën en evenwichtige chemische functies – wanneer de fysische, mentale en geestelijke krachten zich in een drie-enige harmonie ontwikkelen – kan een maximum aan licht en waarheid worden geschonken met een minimum aan gevaar voor het leven in de wereld of risico voor het werkelijke welzijn van zo’n wezen. Door zulk een evenwichtige groei klimt de mens omhoog langs de cirkels van planetaire vooruitgang – één voor één, van de zevende tot de eerste.’ (110:6)

Planetaire vooruitgang is alleen mogelijk wanneer mannen en vrouwen liefdevolle en respectvolle relaties met zichzelf, met elkaar en met God kunnen onderhouden en vereend samen kunnen werken om planetaire crises, zoals in dit geval de coronacrisis, het hoofd te bieden.

De invloed van Adam en Eva

Waarom is het voor ons zo moeilijk om innerlijk in balans te komen en waarom zijn we zo uit balans? Om tot een antwoord op deze vragen te komen, werd ik intuïtief getrokken naar de verhandelingen in het Urantiaboek over Adam en Eva. Onze voorouders kampten met problemen die wij vandaag de dag ook herkennen bij het oplossen van complexe vraagstukken. Veel van hun aanpak is diep verankerd in ons systeem en komt terug in ons handelen. Ook heeft het scheppingsverhaal tot diepe overtuigingen geleid over de rol en het functioneren van mannen en vrouwen en de relatie van de mensheid tot God. Met name de rol en positie van de vrouw zijn door het scheppingsverhaal nadelig beïnvloed.

Maar naar mijn idee spreekt uit het verhaal van Adam en Eva ook hoop voor onze situatie. Zij moesten een grote crisis te boven komen waar zij zelf debet aan waren en hebben deze uitdaging op voortreffelijke wijze het hoofd geboden. Dit betekent dat wij dit zonder meer ook kunnen! Adam en Eva hebben op de volgende manieren effect gehad op de mensheid.

Fysiek

Vanaf de inmenging van Adam en Eva heeft ons DNA een verheffing meegemaakt. Hoewel zij hun taak niet geheel hebben kunnen volbrengen, hebben zij wel degelijk een positieve bijdrage geleverd aan de evolutie van de mensheid. Ons DNA bevat daardoor zowel oude overlevingsinstincten gebaseerd op angst als de aanleg tot gerichtheid op geestelijke verheffing.

‘Adam en Eva vervielen inderdaad van hun hoge status van materieel zoonschap tot de lage status van sterfelijke mensen. Dit betekende echter niet dat de mens viel. Het menselijke ras is vooruit geholpen in weerwil van de directe gevolgen van de Adamische nalatigheid. Ofschoon het goddelijke plan om de volken van Urantia het violette ras te schenken, mislukte, hebben de sterfelijke rassen enorm geprofiteerd van de beperkte bijdrage die Adam en zijn afstammelingen aan de rassen op Urantia hebben gegeven.’ (75:8)

Emotioneel

De emotionele impact van wat Adam en Eva hebben beleefd op Urantia heeft zijn weerslag op ons. De diepe emoties die zij ervoeren, ervaart iedere oprechte dienaar van God die zich voelt aangetrokken tot ‘het goddelijke’, maar tegelijkertijd kampt met zijn of haar eigen valkuilen en de uitdagingen van het aardse leven. Het isolement waarin zij verkeerden als gevolg van de sluiting van de circuits van buitenplanetaire verbindingen en de quarantaine van Urantia hakte erin. De emoties die zij ervoeren zijn voor ons in deze tijd van lock down zeer herkenbaar.

‘Door de Hof wandelden die nacht, in het schijnsel van de volle maan, een ernstig gestemde en ontgoochelde Zoon en Dochter van Jerusem, sprekend over plannen voor de volgende dag. Zo eindigde de eerste dag van Adam en Eva op Urantia, de geïsoleerde en door het verraad van Caligastia verwarde planeet; zij wandelden en spraken dan ook tot diep in de nacht, hun eerste nacht op aarde. Zeer eenzaam voelden zij zich.’ (74:3)

Ook het te boven komen van de gevolgen van hun nalatigheid was zwaar voor ze. Ze moesten leren van hun fouten en dat ervoeren ze als emotioneel belastend. Toch hadden ze de flexibiliteit om zich te herpakken. Ze verloren hun status van onsterfelijkheid en werden net als sterfelijke mensen die met de hulp van een Gedachterichter opklimmen. Hoewel dit heel lastig voor ze was, hebben ze dit voortreffelijk gedaan.

‘Hoewel teneergeslagen door schuldgevoel, werden Adam en Eva zeer bemoedigd door de aankondiging dat hun rechters op Salvington hen vrijspraken van alle beschuldigingen van ‘minachting van de regering van het universum’. Zij waren niet schuldig bevonden aan rebellie.’ (75:7)

Adam en Eva hadden een aantal inschattingsfouten gemaakt. De vergissing van Eva heeft de mensheid emotioneel uit balans gebracht en vooral de vrouwelijke eigenschappen in diskrediet gebracht. Een belangrijke eigenschap is het helen en transformeren van negatieve emoties. Doordat we onszelf hebben geconditioneerd om onze vrouwelijke kant minder aan te spreken, weten we vaak niet goed meer wat we met onze emoties aan moeten. Dit leidt tot disharmonie en verwarring.

‘Eva had erin toegestemd deel te nemen aan het doen van goed en kwaad. Goed is het uitvoeren van de goddelijke plannen; zonde is een weloverwogen overtreding van de goddelijke wil; kwaad is de verkeerde adaptatie van plannen en de verkeerde toepassing van technieken, die uitlopen op disharmonie in het universum en op planetaire verwarring.’ (75:4)

Eva kon haar vrouwelijke eigenschap om zich intuïtief af te stemmen op goddelijke leiding door de quarantaine onmogelijk inzetten. Daarom waren de uitdagingen voor haar bijzonder moeilijk. Zij handelde immers vanuit haar vrouwelijke overgave en hartstocht. De verleiding van Eva was een aanval specifiek op haar gericht. En dit was niet zonder reden.

Wetend dat een vrouw de neiging heeft naar directe resultaten te streven, in plaats van met vooruitziende blik plannen te maken voor resultaten in de toekomst, hadden de Melchizedeks, vóór hun vertrek, vooral Eva op het hart gebonden geducht te zijn voor de speciale gevaren die hun afgezonderde positie op de planeet met zich meebracht, en haar in het bijzonder gewaarschuwd nooit te wijken van de zijde van haar metgezel, dat wil zeggen, niet te trachten persoonlijke of heimelijke wegen te bewandelen om hun gezamenlijke ondernemingen te bevorderen.’ (75:2)

Helaas heeft dit ertoe geleid dat het vrouwelijke geslacht is bestempeld als het zwakke geslacht, hoewel dit niet het geval is.

‘Adam trachtte de rassen de gelijkheid der seksen bij te brengen. De wijze waarop Eva haar echtgenoot ter zijde stond, maakte diepe indruk op alle bewoners van de Hof. Adam leerde hun met nadruk dat de vrouw, evengoed als de man, haar bijdrage levert in de levensfactoren die tezamen een nieuw wezen vormen’ (74:7)

Eén van de grote uitdagingen waar we nu voor staan is het ongedaan maken van deze onjuiste overtuiging, zodat we onze innerlijke vrouwelijke wijsheid weer kunnen toelaten, weer zonder schuldgevoel kunnen genieten van onze passie en hartstocht en weer respect en waardering krijgen voor het vrouwelijke geslacht.

Mentaal

Adam en Eva moesten hun plannen om de beschaving te ontwikkelen langzaam en zorgvuldig ten uitvoer brengen, omdat ze op veel weerstand stuitten en de mensen nog niet klaar waren voor grote veranderingen. Tegelijkertijd raakten ze ontmoedigd door het uitblijven van snelle resultaten. De proeve van geduld doorstonden ze niet. Het geduldig uitvoeren van lange termijnplannen vraagt geloof en mentaal uithoudingsvermogen.

‘Langzaam verminderde hun moed, hun geestkracht kwijnde en soms werd hun geloof haast tot wankelen gebracht.’ … Doch eens zouden zij succes hebben geboekt indien zij verder vooruit hadden gezien en geduldig waren geweest. Beiden, maar vooral Eva, waren over het algemeen te ongeduldig; zij waren niet bereid zich rustig te onderwerpen aan de zeer lange beproeving van hun geduld.’ (75:1)

Hun geloof en mentaal uithoudingsvermogen bleken niet sterk genoeg. Adam werd zodanig uit balans gebracht na de vergissing van Eva dat wanhoop hem ertoe dreef met voorbedachte rade dezelfde vergissing te begaan. Daarna ervoer hij een mentale inzinking en doolde dertig dagen rond zonder dat iemand wist waar hij was.

‘Maar vergist u niet, Adam werd niet verleid; hij wist precies wat hij deed: hij verkoos weloverwogen het lot van Eva te delen. Hij hield van zijn gade met bovenmenselijke liefde en de gedachte aan de mogelijkheid dat hij eenzaam de wacht zou moeten houden op Urantia zonder haar, was meer dan hij kon verdragen’. (75:5)

Zijn loyaliteit en liefde jegens Eva lijken misschien nobel, maar naar mijn idee vertoonde Adam een vorm van mentaal fatalisme. Zijn beslissing heeft ons het voorbeeld gegeven dat het begrijpelijk is dat we ‘doorslaan’ als gevolg van negatieve gebeurtenissen en externe omstandigheden. We zijn daardoor geneigd wanhoopsdaden en daden uit zelfverdediging veel te gemakkelijk te rechtvaardigen.

Spiritueel

Volgens de georganiseerde religie waren Adam en Eva de eerste mensen op aarde en is de mensheid door de zondeval in een neerwaartse spiraal gekomen die alleen door het offer van Jezus ongedaan gemaakt kon worden. De visie op de mensheid als zondig en slecht deed zijn intrede. Deze overtuiging heeft onze relatie met God nadelig beïnvloed. Het is belangrijk dat we God weer leren kennen als een liefhebbende Vader die het beste met ons voor heeft.

‘De Christelijke leraren bestendigden het geloof in de fiat-schepping van het menselijk ras en dit alles heeft rechtstreeks geleid tot de opstelling van de hypothese dat er eens een gouden eeuw van utopische gelukzaligheid had bestaan en tot de theorie van de val van de mens of de supermens, als verklaring voor de niet-utopische staat van de samenleving. Deze visies op het leven en de plaats van de mens in het universum waren op hun best ontmoedigend, aangezien zij gebaseerd waren op een geloof in terugval veeleer dan vooruitgang, en bovendien een wraakzuchtige Godheid impliceerden, die zijn gramschap op het menselijk ras had gekoeld als vergelding voor de dwalingen van zekere voormalige bestuurders van de planeet.’(74:8)

De boodschap van hoop

Maar hoe groot een crisis ook is, er is altijd een uitweg. Het verhaal van Adam en Eva leert ons dit ook en geeft hiermee een enorm bemoedigende boodschap. Kort na hun nalatigheid herpakten Adam en Eva zich op voortreffelijke wijze. Ze stichtten de tweede Hof en stelden alles in het werk om hun opdracht alsnog zo goed als mogelijk uit te voeren. Naar mijn idee is dit een enorme prestatie waar wij vandaag de dag veel van kunnen leren. Adam en Eva kregen bij het uitstippelen van hun nieuwe plannen geen hulp van de Melchizedeks. Ze moesten ondanks hun verlammende emoties en mentale shock zelf weer in balans zien te komen en hun beslissingen op basis van hun eigen hartsverlangen en eigen denkkracht nemen.

‘Toen Adam ter ore kwam dat de Nodieten oprukten, zocht hij raad bij de Melchizedeks, maar zij weigerden hem te adviseren en zeiden alleen dat hij naar beste weten moest handelen en beloofden hem, voor zover mogelijk, hun vriendschappelijke medewerking op de weg die hij zou besluiten te bewandelen.’ (75:6)

Ondanks hun moeilijkheden pakten ze samen de draad weer op en verdroegen ze hun lagere status met gratie en standvastigheid. Al gauw na het maken van hun oprechte beslissingen, merkten ze dat ze Gedachterichters hadden ontvangen. Dit was het directe gevolg van hun evenwichtige samenwerking tussen zowel hun innerlijke mannelijke en vrouwelijke kant als hun samenwerking met elkaar.

‘Toen zij burgers van Jerusem waren, hadden Adam en Eva geen Gedachterichters, en evenmin woonden er Richters bij hen in toen zij op Urantia werkzaam waren in de eerste hof. Maar kort nadat zij verlaagd waren tot de status van sterveling, werden zij zich bewust van een nieuwe geest in hun innerlijk, en gingen zij beseffen dat de menselijke status, gepaard met oprecht berouw, het Richters mogelijk had gemaakt in hen te komen wonen.’(76:5)

Adam toonde gedurende de rest van zijn aardse leven dat hij alsnog zeer verstandig en met een vooruitziende blik kon handelen.

‘Zeer verstandig bracht Adam de meeste tijd door met het onderrichten van zijn kinderen en hun metgezellen in het burgerlijk bestuur, in onderwijsmethoden en religieuze praktijken. Zonder zijn vooruitziende blik, zou er na zijn dood volstrekte chaos zijn ontstaan. Nu bracht de dood van Adam in feite slechts weinig verschil in het bestuur van de zaken van zijn volk. (76:3)

Eva toonde hoe ze negatieve emoties kon transformeren en vergeving kon bevorderen toen ze haar zoon Kaïn geestelijke hulp en leiding bood nadat hij zijn broer Abel had vermoord.

‘Vrees en enige wroeging brachten hem tot berouw. Bij Kaïn had nooit een Richter ingewoond, hij had zich altijd verzet tegen de discipline van het gezin en de religie van zijn vader geminacht. Nu ging hij echter naar Eva, zijn moeder, en vroeg haar om geestelijke hulp en leiding, en toen hij oprecht goddelijke bijstand zocht, kwam er een Richter in hem wonen.’ (76:2)

Adam en Eva hebben enorm veel voor Urantia betekent en ook nu nog is hun loopbaan gekoppeld aan onze planeet.

‘Zij hadden Jerusem als permanente burgers verlaten – als Zonen van God; zij kwamen terug als opklimmende burgers – zonen der mensen. Zij werden onmiddellijk verbonden aan de dienst van Urantia op de hoofdwereld van het stelsel, terwijl zij later werden aangesteld als leden van de vierentwintig die het huidige adviserende en toezichthoudende lichaam van Urantia vormt.’(76:6)

Laat het een bemoedigende troost voor ons zijn dat deze wezens die de beproevingen van het aardse bestaan hebben doorstaan, ons nu nog steeds bijstaan. En laat hun evenwichtige liefdesrelatie een voorbeeld voor ons zijn om onze relaties te verbeteren en de crises die we meemaken het hoofd te bieden.

 

 

 

Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down